ನಮಸ್ಕಾರ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ‘The Voice of Kannadiga’. ಬನ್ನಿ, ಇವತ್ತು ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ವಲ್ಪನೂ ಶುಗರ್ಕೋಟ್ (Sugarcoat) ಮಾಡದೆ ಒಂದು ಕಹಿ ಸತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ. ಈ ಲೇಖನ ಓದುತ್ತಿರೋ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸೆಟಲ್ ಆಗಿರೋ ಕನ್ನಡಿಗರು ಇರಬಹುದು. ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ, ಟೆಕ್ಸಾಸ್ನ ಡಲ್ಲಾಸ್ನಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ನ್ಯೂಜೆರ್ಸಿಯ ಯಾವುದೋ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನನ್ನ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುತ್ತಿರಬಹುದು.
ನೀವು 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ 2000ನೇ ಇಸವಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ, ಅಥವಾ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೆಚ್-1ಬಿ (H1-B) ವೀಸಾ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಡಾಲರ್ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹಾರಿದವರು. ಅಂದು ನೀವು ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಎಂಟಿಆರ್ (MTR) ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಪ್ಯಾಕೆಟ್, ನಿಂಬೆಹಣ್ಣಿನ ಚಿತ್ರಾನ್ನದ ಗೊಜ್ಜು, ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪ್ಪಟ ‘ಕನ್ನಡತನ’ ಇತ್ತು. ಇವತ್ತು ನೀವು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಹಳ ಸುಭದ್ರವಾಗಿದ್ದೀರಾ. ನಿಮಗೆ ಈಗ ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್ (Green Card) ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು, ದೊಡ್ಡ ಮ್ಯಾನ್ಷನ್-ತರಹದ ಮನೆ ಇರಬಹುದು, ಗ್ಯಾರೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಟೆಸ್ಲಾ ಕಾರು ನಿಂತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕನ್-ಬಾರ್ನ್ (US-born) ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಒಂದು ಕಠೋರ ಸತ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತೆ.
ಆ ಸತ್ಯ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಎನ್ನುವುದು ತಮ್ಮ ‘ಮನೆ’ (Home) ಅಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಕೇವಲ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ‘ವೆಕೇಶನ್ ಸ್ಪಾಟ್’ (Vacation Spot) ಮಾತ್ರ!
ನಾನು ಈ ಮಾತನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಅಮೆರಿಕಾ ಕನ್ನಡಿಗರು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಆಳವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ಪೀಳಿಗೆಯ ಅಂತರ (Generation Gap), ಮತ್ತು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕ್ರೈಸಿಸ್ (Identity Crisis) ಬಗ್ಗೆ ಇವತ್ತು ನಾವು ಡೀಪ್ ಆಗಿ ಪೋಸ್ಟ್ಮಾರ್ಟಮ್ ಮಾಡೋಣ. ಇದು ಕೇವಲ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ ಬಾಸ್, ಇದೊಂದು ಇಡೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರುಗಳು ಹೇಗೆ ಕಳಚಿಬೀಳುತ್ತಿವೆ ಅನ್ನೋದರ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣ.
ನೋಡಿ, ಮೊದಲನೇ ತಲೆಮಾರಿನ (First-generation) ವಲಸಿಗ ಕನ್ನಡಿಗರಾದ ನಾವು ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ 1990ರ ದಶಕದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದೆವು. ನಾವು ಇಂಡಿಯಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಹೇಗಿತ್ತೋ, ಅದೇ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಅದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಫ್ರೀಜ್ (Freeze) ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ.
ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಷ್ಟೋ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಬೆಂಗಳೂರು ಗ್ಲೋಬಲ್ ಸಿಟಿಯಾಗಿದೆ. ಕೋರಮಂಗಲ, ಇಂದಿರಾನಗರದ ಪಬ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಐಟಿ ಕಾರಿಡಾರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಯುವಜನತೆ ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ, ಹೊಸ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ಯುವಕರು ಹೆಚ್ಚು ಫ್ಲೆಕ್ಸಿಬಲ್ (Flexible) ಆಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿರೋ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ (Parents) ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ? ತಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನೋಡಿದ ಆ ಹಳೆಯ, ‘ಔಟ್ಡೇಟೆಡ್’ (Outdated) ಆದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಲು ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ “ಇಂಡಿಯನ್ ಕಲ್ಚರ್ ಅಂದ್ರೆ ಬಹಳ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ, ಬೋರಿಂಗ್ ಆದ ಕನ್ಸರ್ವೇಟಿವ್ (Conservative) ವ್ಯವಸ್ಥೆ” ಅನ್ನೋ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ.
ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ತಗೊಳ್ಳಿ. ಒಬ್ಬ ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯ ತಾಯಿ ಬರೀತಾರೆ: “ನಾನು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಸ್ಕೂಲ್ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು. ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಡೇಟಿಂಗ್, ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಟ್ಯಾಬೂ (Taboo) ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ನಾನು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರೋ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪಾಸ್ ಮಾಡೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ”. ಆದರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ದಿನನಿತ್ಯ ನೋಡುವ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಕಾಮನ್. ಅಲ್ಲಿನ ಟೀನೇಜ್ (Teenage) ಪ್ರೆಗ್ನೆನ್ಸಿ, ಡೇಟಿಂಗ್ ಕಲ್ಚರ್, ಡಿವೋರ್ಸ್ ರೇಟ್ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೆ ಭಯ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ರೂಲ್ಸ್ ತರ್ತಾರೆ.
ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಹೋದರೆ ಅಮೆರಿಕನ್ ಫ್ರೀಡಂ ಅನುಭವಿಸ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದರೆ, ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಹಳೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಎರಡು ದೋಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಬರೀ ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ಅಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಕಲ್ಚರಲ್ ಗ್ಯಾಪ್. ತಾವು ಯಾರು, ತಮ್ಮ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಯಾವುದು ಅನ್ನೋದೇ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ಫ್ಯೂಷನ್.
| ವಿಚಾರ | ಅಮೆರಿಕಾ ಕನ್ನಡಿಗ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ (90ರ ದಶಕದ ಎಫೆಕ್ಟ್) | ಆಧುನಿಕ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಾಸ್ತವ (2024ರ ಟ್ರೆಂಡ್) | ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ |
| ಸಂಪ್ರದಾಯ & ಹಬ್ಬಗಳು | ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ರೂಲ್ಸ್. ವೀಕೆಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು. | ಹೆಚ್ಚು ಫ್ಲೆಕ್ಸಿಬಲ್. ಯುವಜನತೆಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಪೇಸ್ (Space) ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ ಇದೆ. | ಇದು ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ರೂಲ್ಸ್, ನಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕನ್ ಲೈಫ್ಸ್ಟೈಲ್ಗೆ ಸೆಟ್ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಫೀಲಿಂಗ್. |
| ಡೇಟಿಂಗ್ & ರಿಲೇಶನ್ಶಿಪ್ | ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ ಡೇಟಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕೋಚ, ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಟ್ಯಾಬೂ. | ಹೆಚ್ಚು ಮುಕ್ತ ಮನೋಭಾವ. ಯುವಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಕಾಮನ್. | ಅಮೆರಿಕನ್ ಕಲ್ಚರ್ನಲ್ಲಿ ಡೇಟಿಂಗ್ ಸಹಜ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಭಯ ಮತ್ತು ಅಂತರ. |
| ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ – ಮಕ್ಕಳ ಬಾಂಡಿಂಗ್ | ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮಾತೇ ಫೈನಲ್, ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. | ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚೆ, ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಥರ ಇರೋ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಇವತ್ತಿನ ಟ್ರೆಂಡ್. | ತಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೂ, ತಮ್ಮ ದೇಶಿ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೂ ಇರೋ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ನೋಡಿ ಫ್ರಸ್ಟ್ರೇಷನ್. |
ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸೂಟ್ಕೇಸ್ಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಲುಫ್ಥಾನ್ಸ ಅಥವಾ ಎಮಿರೇಟ್ಸ್ ಫ್ಲೈಟ್ ಹತ್ತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಗೋದು ನಮ್ಮ ಎನ್.ಆರ್.ಐ (NRI) ಕುಟುಂಬಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ಡ್ಯೂಟಿ. ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೆ ಇದು ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಮರಳುವ ಒಂದು ಎಮೋಷನಲ್ ಕ್ಷಣ. ಬಸವನಗುಡಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನದಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ತಿನ್ನೋದು, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ 8th ಕ್ರಾಸ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೋದು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗ. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ? ಅವರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಎಕ್ಸಾಟಿಕ್ ವೆಕೇಶನ್ (Exotic Vacation) ಅಷ್ಟೇ ಬಾಸ್!
ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗಿಂತ, ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು ವಂಡರ್ಲಾ (Wonderla) ಅಮ್ಯೂಸ್ಮೆಂಟ್ ಪಾರ್ಕ್, ಅಥವಾ ಎಂ.ಜಿ ರೋಡ್ನ ಮಾಲ್ಗಳು. ಅವರಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ರಿಯಲ್ ಲೈಫ್ ಅರ್ಥನೇ ಆಗಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.
ರೆಡ್ಡಿಟ್ (Reddit) ಮತ್ತು ಟ್ವಿಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಬಹುದು, ಎನ್.ಆರ್.ಐ ಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಬಗ್ಗೆ, ಗುಂಡಿ ಬಿದ್ದ ರಸ್ತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ವಿಪರೀತ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ. ಕುಂದಲಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮಾನ್ಯತಾ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ಗೆ ಹೋಗಲು 3 ಗಂಟೆ ಬೇಕು ಅಂತ ರೇಗಾಡ್ತಾರೆ. “ಬೆಂಗಳೂರು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ಗಳು ಸೂಸೈಡ್ ಬಾಂಬರ್ಗಳಿಗೂ ತಲೆನೋವು ತರಿಸುತ್ತೆ” ಅಂತ ರೆಡ್ಡಿಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಲ್ಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ಜಂಕ್ಷನ್ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಅನ್ನ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಜೋಕ್ ಆಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಇದೇ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಸೊಳ್ಳೆ ಕಾಟ, ಧೂಳು, ಮತ್ತು ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿ—ಇವುಗಳನ್ನೇ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ರಿಯಲ್ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಅನ್ಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಚೌಕಾಸಿ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿಯ ಟೇಸ್ಟ್, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಚರ್ನ ಆಳವಾದ ಕನೆಕ್ಟ್ ಸಿಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕ್ಲೀನ್ ರಸ್ತೆಗಳು, ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಿಸ್ಟಮ್ (System) ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ “ಯಾವಾಗ ವಾಪಸ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀವಪ್ಪಾ” ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಬೀಳೋ ಚಳಿಯಿದ್ರೂ ಸರಿ, ಅವರಿಗೆ ಅದೇ ಮನೆ. ನಮ್ಮ ಊರು ಬರೀ ವೆಕೇಶನ್ ಸ್ಪಾಟ್.
ಭಾಷೆ ಅನ್ನೋದು ಬರೀ ಮಾತಾಡೋ ಟೂಲ್ (Tool) ಅಲ್ಲ ಗುರು, ಅದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜೀವನಾಡಿ. ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸೋದು ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಂದು ಯುದ್ಧವೇ ಸರಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲೇ ಆನ್ಸರ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.
ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಸ್ಕೂಲ್ಗೆ (Preschool) ಹೋಗುವಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಕಲೀತಾರೆ. ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಜೊತೆ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ “ಅಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ” ಅಂತ ಕೆಲವು ಪದ ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಅಮೆರಿಕನ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಟೂನ್ಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅವರ ಫರ್ಸ್ಟ್ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್ (First language) ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಒದ್ದಾಡಿ “ಇದು ಆನೆ ಕಂದಾ” ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೂ, ಅವರು ಅದನ್ನ “Elephant” ಅಂತಾನೇ ತಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾರೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಅನ್ಕೊಂಡ್ರಾ? ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಅಯೋವಾ ಸ್ಟೇಟ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ (Iowa State University) ಒಂದು ರಿಸರ್ಚ್ ಪ್ರಕಾರ, ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಈ ಭಾಷೆಯ ಅಂತರ (Language Barrier) ಮಕ್ಕಳ ವರ್ತನೆ, ಕೋಪ, ಮತ್ತು ಅವರ ಸೆಲ್ಫ್-ಕಂಟ್ರೋಲ್ (Self-control) ಮೇಲೂ ನೆಗೆಟಿವ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಯಾವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಅನ್ನ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಆಗಲ್ವೋ, ಆಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಫ್ರಸ್ಟ್ರೇಷನ್ (Frustration) ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ. ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಏನೋ ರೂಲ್ಸ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ಥರ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ. “ಬ್ಯಾಡ್ ಬಿಹೇವಿಯರ್ (Bad behavior) ಬರೋದೇ ಈ ಭಾಷೆಯ ಗ್ಯಾಪ್ನಿಂದ” ಅಂತ ರಿಸರ್ಚ್ ಹೇಳುತ್ತೆ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಭಯಬಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕಾ ಕನ್ನಡಿಗರು, ‘ಅಕ್ಕ’ (AKKA), ‘ನಾವಿಕ’ (NAVIKA), ಸಂಪಿಗೆ ಮುಂತಾದ ಸಂಘಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸುವ, ಬೆಳೆಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಶಾವತಾರ, ಮೋಹಿನಿಭಸ್ಮಾಸುರ, ಪುಣ್ಯಕೋಟಿ ದಂತಹ ನೃತ್ಯ ರೂಪಕಗಳು, ಹಾಸ್ಯ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ವೀಕೆಂಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ಆರ್ಗನೈಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ, ರಿಯಾಲಿಟಿ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ವೀಕೆಂಡ್ ಆಕ್ಟಿವಿಟಿಗಳಷ್ಟೇ (Weekend activities). ಶನಿವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರ ಮಾತ್ರ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆ, ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋದು, ಉಳಿದ ಐದು ದಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಮೆರಿಕನ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಲೈಫ್ಸ್ಟೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ‘ವೀಕೆಂಡ್ ಕನ್ನಡತನ’ ಸ್ವಲ್ಪ ಆರ್ಟಿಫಿಶಿಯಲ್ (Artificial) ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ. “ನಮ್ಮ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮಂಡೆಯಿಂದ ಫ್ರೈಡೇ ತನಕ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ವೀಕೆಂಡ್ ಬಂದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಾರೆ” ಅಂತ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳ ಬೇಗ ಗ್ರಹಿಸ್ತಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅನ್ನೋದು ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕು, ಅದು ಶನಿವಾರ-ಭಾನುವಾರದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಲ್ಲ ಬಾಸ್.
ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡದ ಕರಾಳ ಸತ್ಯ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಎರಡನೇ ತಲೆಮಾರಿನ ಮಕ್ಕಳು (Second-generation immigrants), ವಲಸೆ ಬಂದ ತಮ್ಮ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು, ಡಿಪ್ರೆಶನ್ (Depression) ಅನ್ನು ಫೇಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಸ್ಟಡೀಸ್ ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ‘ಇಮ್ಮಿಗ್ರೆಂಟ್ ಪ್ಯಾರಡಾಕ್ಸ್’ (Immigrant Paradox) ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಟೆಕ್ಕಿ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಏನನ್ಕೊಳ್ತಾರೆ? “ನಾನು ಇವನಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಸ್ಟ್ ಎಜುಕೇಶನ್, ಟೆಸ್ಲಾ ಕಾರು, ಐಫೋನ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಇವನಿಗೆ ಡಿಪ್ರೆಶನ್ ಆಗೋಕೆ ಚಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ” ಅಂತ. ಆದರೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕ್ರೈಸಿಸ್ (Identity Crisis) ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರಂತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಬ್ರೌನ್ ಸ್ಕಿನ್ (Brown skin) ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಸರಿನಿಂದಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಾವು ರಿಯಲ್ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೂ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಲು ಆಗಲ್ಲ. “ನಾನು ಯಾರು? ಅಮೆರಿಕನ್ನಾ? ಇಂಡಿಯನ್ನಾ?” ಅನ್ನೋ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿ ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ, ಡಿಪ್ರೆಶನ್ಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ರಿಸರ್ಚ್ ಪ್ರಕಾರ, ಸೆಕೆಂಡ್-ಜನರೇಷನ್ ಲ್ಯಾಟಿನೋ ಮತ್ತು ಏಷ್ಯನ್ ಮಕ್ಕಳು ಸೂಸೈಡ್ ಅಟೆಂಪ್ಟ್ (Suicide attempt) ಮಾಡೋದು ಮತ್ತು ಡ್ರಗ್ಸ್ (Marijuana) ಬಳಸೋದು ಹೆಚ್ಚು ಅಂತ ಡೇಟಾ ಹೇಳುತ್ತೆ.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಟೆಕ್ಕಿ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಫೇಸ್ ಮಾಡೋ ವೀಸಾ ಟೆನ್ಷನ್! ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಠಿಣ ಇಮ್ಮಿಗ್ರೇಷನ್ (Immigration) ನೀತಿಗಳು, ಹೆಚ್-1ಬಿ (H1-B) ವೀಸಾದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬ್ಯಾಕ್ಲಾಗ್, ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಲೇ-ಆಫ್ (Layoff) ಭಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ ಆಗುತ್ತೆ. ವೀಸಾ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಆದ್ರೆ ಹಠಾತ್ತನೆ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ? ಅನ್ನೋ ಆತಂಕ ಮಕ್ಕಳ ಎಮೋಷನಲ್ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಮೇಲೆ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ‘ಕನ್ನಡತನ’ವನ್ನು ಹುಡುಕೋದು ಅಸಾಧ್ಯದ ಮಾತು. ಆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಕನಸು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಠಿಣ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನಡುವೆ ಸ್ಯಾಂಡ್ವಿಚ್ ಆಗಿಬಿಡ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್, ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ, ಚಿತ್ರಾನ್ನ, ದೋಸೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಎಮೋಷನ್. ನಾವು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನ-ಸಾರು ಹಾಕೊಂಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಲಸಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡೋದನ್ನ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಕ್ರಿಯೆ ಅಂತ ಭಾವಿಸ್ತೀವಿ. ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ‘ಹೈಜೀನ್ ಕ್ರೈಸಿಸ್’ (Hygiene crisis) ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ.
ನೋಡಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಹಿಪೋಕ್ರಸಿ (Hypocrisy) ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ! ಅದೇ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರು, ಪಿಜ್ಜಾ, ಬರ್ಗರ್, ಚಿಕನ್ ವಿಂಗ್ಸ್ (Chicken wings), ರಿಬ್ಸ್ (Ribs) ಅನ್ನ ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ತಿಂತಾರೆ. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಹೈಜೀನ್ ನೆನಪಾಗಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಭಾರತೀಯರು ಅನ್ನ, ಸಾರು, ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಿಂದರೆ, ಅದು ‘ಅಸಹ್ಯ’, ‘ಅನ್-ಹೈಜೀನಿಕ್’ (Un-hygienic) ಅನ್ನೋ ಮೆಂಟಾಲಿಟಿಯನ್ನ ಬಿತ್ತಲಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಎನ್.ಆರ್.ಐ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ನ ಕ್ಯಾಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ (Cafeteria) ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಪುಳಿಯೋಗರೆ ಡಬ್ಬಿ ತೆಗೆಯಲು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಮುಜುಗರ ಪಡ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋ ಬಿಳಿ ಚರ್ಮದ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಡ್ರೈ ಸ್ಯಾಂಡ್ವಿಚ್ ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಇವರ ಊಟದ ವಾಸನೆಗೆ ಮೂಗು ಮುರಿತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಭಯ ಆ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುತ್ತೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಊಟದ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಇದು ಒಂದು ಇಡೀ ಜನಾಂಗದ ಕಲ್ಚರ್ ಅನ್ನ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರ (Cultural Discrimination).
ಈ ಮುಜುಗರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಫೋರ್ಕ್ (Fork) ಮತ್ತು ಸ್ಪೂನ್ (Spoon) ಬಳಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆನೂ ಫೋರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋ ರೇಂಜ್ಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಊಟದ ಪದ್ಧತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಚರ್ ಅರ್ಥ ಆಗಲು ಚಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕೆಜಿಎಫ್’ (KGF), ‘ಕಾಂತಾರ’ (Kantara) ದಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಗ್ಲೋಬಲ್ ಲೆವೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾನ್-ಇಂಡಿಯಾ (Pan-India) ಹಿಟ್ ಆದಾಗ, ಅಮೆರಿಕಾ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಹೆಮ್ಮೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಯಶ್ ಅವರಂತಹ ಸ್ಟಾರ್ಗಳು ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದಾಗ, ಎನ್.ಆರ್.ಐ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಥಿಯೇಟರ್ಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿದ್ರು.
ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿಯವರು ತಾವು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡೋದು, “ನಾನು ಪ್ರೌಡ್ ಕನ್ನಡಿಗ” (Proud Kannadiga) ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆದವು. ಆದರೆ, ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿರೋ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಕಥೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಾ?
‘ಕಾಂತಾರ’ದ ಭೂತ ಕೋಲ, ಪಂಜುರ್ಲಿ, ಗುಳಿಗ ದೈವಾರಾಧನೆ, ಆ ಕಾಡಿನ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫ್ಯಾಂಟಸಿ (Fantasy) ಆಕ್ಷನ್ ಸಿನಿಮಾ ಥರ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಸಿನಿಮಾದ ಹಿಂದಿರೋ ನಮ್ಮ ತುಳುನಾಡಿನ, ಕರಾವಳಿಯ ಅಥವಾ ಮಲೆನಾಡಿನ ಎಮೋಷನ್ ಅವರಿಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಯೂಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ವಿಡಿಯೋ (Reaction Video) ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೂ ಅದನ್ನ ಜಸ್ಟ್ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.
ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ (Box Office) ಕಲೆಕ್ಷನ್ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡಬಹುದು, ನಿತಿನ್ ಕಾಮತ್ (Nithin Kamath) ಥರದವರು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ “ನೋಡಿದ್ಯಾ ನಮ್ಮವರ ಪವರ್” ಅಂತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಸಿನಿಮಾದ ಆಳವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಫೇಲ್ ಆಗ್ತಾರೆ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಹೊರಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ವೆಲ್ (Marvel) ಅಥವಾ ನೆಟ್ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ (Netflix) ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಿಂದ ಅಥವಾ ಒಂದು ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ರೀಲ್ನಿಂದ ಅವರ ಒಳಗೆ ಕನ್ನಡಿಗನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು ಖಂಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಘರ್ಷಣೆಗಳು, ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕ್ರೈಸಿಸ್, ಹೆಚ್-1ಬಿ (H1-B) ಟೆನ್ಷನ್, ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಲೈಫ್ನ ಒತ್ತಡಗಳಿಂದ ರೋಸಿಹೋದ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡಿಗ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಒಂದು ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೆ. ಅದೇ ‘ರಿಟರ್ನ್ ಟು ಇಂಡಿಯಾ’ (R2I – Return to India). ಅಮೆರಿಕಾದ ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್, ಡಾಲರ್ ಸಂಬಳ, ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಅಥವಾ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದು ಸೆಟಲ್ ಆಗೋದು.
ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆ ‘ಓಲ್ಡ್-ಫ್ಯಾಶನ್ಡ್ ಚೈಲ್ಡ್ಹುಡ್’ (Old-fashioned childhood) ಅನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಂಬಲ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ, ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯೋ ಬದಲು, ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ-ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಕಸಿನ್ಸ್ (Cousins) ಜೊತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಜಾಯಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ (Joint family) ಪ್ರೀತಿ, ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳ ರಿಯಲ್ ಸಂಭ್ರಮ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನೈಜ ಭಾರತೀಯತೆ (Indianness) ಪರಿಚಯವಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದೇ ಈ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಆಸೆ.
ಒಬ್ಬ ಬ್ಲಾಗರ್ ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳ್ತಾರೆ: “ನಾವು ಸಿಂಗಾಪುರದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಲೈಫ್ ಬಿಟ್ಟು ಮೈಸೂರಿನ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದ್ವಿ. ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗ ಇದೆ, ಡ್ರೈವ್ವೇ (Driveway) ಇದೆ, ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಗ್ಯಾಜೆಟ್ಗಳಿಂದ (Gadgets) ದೂರವಿಟ್ಟು, ಬೋರಾದರೆ (Boredom) ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಹೊಸ ಆಟಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯಲಿ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ”.
ಆದರೆ, ಈ ರಿಟರ್ನ್ ಟು ಇಂಡಿಯಾ ಜರ್ನಿ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭನಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ (Adjust) ಆಗಲು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕ್ಲೀನ್ ಗಾಳಿ ಕುಡಿದು, ಸಿಸ್ಟಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಲೈಫ್ ಲೀಡ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್, ಆಫೀಸ್ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್, ಮತ್ತು ಬ್ಯೂರೋಕ್ರಸಿ (Bureaucracy) ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಂಪಿಟೇಟಿವ್ (Competitive) ಎಜುಕೇಶನ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೋದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಚಾಲೆಂಜ್ ಆಗುತ್ತೆ. ಆದರೂ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರು ಆ ಜಾಯಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ, ನಿಜವಾದ ‘ಮನೆ’ ಎಂದರೆ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದು R2I ಮಾಡಿದ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ನಂಬಿಕೆ.
ನಾವು ಅಮೆರಿಕಾ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನ ಅಥವಾ ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಬ್ಲೇಮ್ ಮಾಡೋದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಆದರೆ, ಈ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಗೆ ಬೇಸಿಕ್ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಗ್ಲೋಬಲೈಸ್ಡ್ (Globalized) ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಾವು ಐಟಿ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯ (IT Industry) ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ವಿ. ಹೆಚ್ಚು ಪ್ಯಾಕೇಜ್ (Package), ಆನ್ಸೈಟ್ ಆಫರ್ (Onsite offer) ಅಂತ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋದ್ವಿ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಲೈಫ್ಸ್ಟೈಲ್ ಅನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ್ವಿ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಪ್ರಿಸರ್ವ್ (Preserve) ಮಾಡಲು ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ವಿ.
ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅನ್ನೋದು ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಅದು ನಿಂತ ನೀರಲ್ಲ ಬಾಸ್. ನೀವು ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ದೂರ ಹೋದಮೇಲೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಬದಲಾಗಿದೆ, ನೀವೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನ, ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನ ಬರೀ ಒಂದು ‘ಗ್ರೇಟ್ ಹಿಸ್ಟರಿ’ ಥರ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ರಿಯಲ್ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನ ತೋರಿಸಬೇಕು. ನೀವು ಮನೇಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಿ ಅಂತ ಫೋರ್ಸ್ ಮಾಡೋ ಬದಲು, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಫನ್ (Fun), ಎಮೋಷನ್, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಡೆಪ್ತ್ (Depth) ಅನ್ನ ಅವರಿಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು.
| ಸಮಸ್ಯೆ | ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮಾಡೋ ತಪ್ಪು | ವಾಸ್ತವದ ಪರಿಹಾರ ಏನು? |
| ಭಾಷೆಯ ಕಂದಕ | ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡ್ಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಫೋರ್ಸ್ ಮಾಡೋದು. | ಫೋರ್ಸ್ ಮಾಡದೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ನಾಟಿ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗೋ ಥರ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡೋದು. |
| ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹೇರಿಕೆ | ವೀಕೆಂಡ್ ಬಂದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಟ್ರೆಡಿಷನಲ್ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿ ನಾಟಕ ಮಾಡೋದು. | ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹಿಂದಿರೋ ಸೈನ್ಸ್, ಲಾಜಿಕ್, ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯದ ಲೈಫ್ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸೋದು. |
| ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕನ್ಫ್ಯೂಷನ್ | “ನೀನು ಅಮೆರಿಕನ್ ಅಲ್ಲ, ಇಂಡಿಯನ್” ಅಂತ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳೋದು. | ಅವರು ಎರಡು ಕಲ್ಚರ್ನ ಮಿಕ್ಸ್ (Third Culture Kids) ಅನ್ನೋದನ್ನ ಅಕ್ಸೆಪ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು. |
ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗ ಮಕ್ಕಳು ಎರಡು ಜಗತ್ತುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರೋ ಸೇತುವೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಅವರು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರೂ ಆಗಲಾರರು, ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಹಳ್ಳಿ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಆಗಲಾರರು. ಅವರು ಮೂರನೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಕ್ಕಳು (Third Culture Kids – TCK). ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮೊದಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ “ನೀನು ಕೈಯಲ್ಲೇ ಊಟ ಮಾಡು”, “ನೀನು ಪಂಚೆನೇ ಉಟ್ಕೋ” ಅಂತ ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಬದಲು, ಆ ಕಲ್ಚರ್ ಹಿಂದಿರುವ ವಿಜ್ಞಾನ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಲಾಜಿಕಲ್ (Logical) ಆಗಿ ಎಕ್ಸ್ಪ್ಲೇನ್ ಮಾಡಬೇಕು.
ಬಾಸ್, ಈ ಬ್ಲಾಗ್ನ ಕನ್ಕ್ಲೂಷನ್ (Conclusion) ಇಷ್ಟೇ: ನೀವು ಒಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನನ್ನ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಊರು ಕೇವಲ ಒಂದು ‘ವೆಕೇಶನ್ ಸ್ಪಾಟ್’ ಆಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು ಅಂದ್ರೆ, ಬದಲಾವಣೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ, ಅಂದ್ರೆ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕು. ವೀಕೆಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಕೂಟಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ತಿಂದು ಬರೋದ್ರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಉಳಿಯಲ್ಲ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಐಟಿ ಜಾಬ್, ಡಾಲರ್ சம்பಳ, ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕನ್ ಆಕ್ಸೆಂಟ್ (Accent) ನಡುವೆಯೂ, ನಮ್ಮತನವನ್ನು ನಾವು ಯಾವುದೇ ಇನ್ಫಿರಿಯಾರಿಟಿ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ (Inferiority complex) ಇಲ್ಲದೆ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಮೆರಿಕಾದ ಡಾಲರ್ಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್ನ ಕಾಯುವಿಕೆ, ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಈ ಸ್ಪೀಡ್ ರೇಸ್ನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ರಿಯಲ್ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ಆ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆಯುವ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆಗಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ “I am an American” ಅನ್ನೋ ಬದಲು, “I am a proud Kannadiga living in America” ಅಂತ ಎದೆತಟ್ಟಿ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕು.
ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮುಂದಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ನಂತರ, ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ‘ಕನ್ನಡ’ ಮತ್ತು ‘ಕರ್ನಾಟಕ’ ಅನ್ನೋದು ಕೇವಲ ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾದ (Wikipedia) ಹಳೆಯ ಪೇಜ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಎನ್.ಆರ್.ಐ ಗಳ ವಾಟ್ಸಾಪ್ (WhatsApp) ಗ್ರೂಪ್ಗಳ ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾದಲ್ಲಿ (Nostalgia) ಮಾತ್ರ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ವಾಸ್ತವ ಕಹಿಯಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಇದನ್ನ ನಾವು ಫೇಸ್ ಮಾಡ್ಲೇಬೇಕು. ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ! ಇದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ತಾಯಿ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೇದು ಮಾಡಲಿ. ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ!