ಕರುನಾಡ ಧ್ವಜದ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ: ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಾವುಟದ ಹಿಂದಿರುವ ನೆತ್ತರು, ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಇತಿಹಾಸ!

ನಮಸ್ಕಾರ ಕನ್ನಡಿಗರೇ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕಾ ಲೋಕಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತ. ‘ದ ವಾಯ್ಸ್ ಆಫ್ ಕನ್ನಡಿಗ’ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ನಮ್ಮ ಆಟೋಗಳ ಮೇಲೆ, ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ, ರಸ್ತೆ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಬಾವುಟಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಈ ಬಾವುಟ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ನಿಮಗೆ ಈ ಬಾವುಟದ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ಹಳದಿ-ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಕಣ್ಣೀರು, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಬಲಿದಾನದ ಕಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯ ತುಂಡಲ್ಲ ಬಾಸ್. ಇದು ನಮ್ಮ ಕರುನಾಡಿನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಜೀವಂತ ಪ್ರತೀಕ. ಇವತ್ತು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಬಾವುಟದ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯದವರೆಗಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಓದಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ!

೧. ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಅಸ್ಮಿತೆ: ೧೯೦೦ರ ದಶಕದ ಕರಾಳ ದಿನಗಳು

ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿತು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ನಾವು ಮೊದಲು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ? ನಮ್ಮದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಕೀಯರಾಗಿದ್ದೆವು!

ಬ್ರಿಟಿಷರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಂಟೋನ್ಮೆಂಟ್ (Cantonment) ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಜನರನ್ನು ಕರೆತಂದರು. ಆಮೇಲೆ ೧೯ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಪ್ಲೇಗ್ ರೋಗ ಬಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಜವಳಿ ಗಿರಣಿಗಳು (Textile mills) ಮುಚ್ಚಿಹೋದವು.

ಮೂರು ದಶಕಗಳ ನಂತರ ಆ ಗಿರಣಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಆರ್ಕಾಟ್ (Arcot) ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕರೆತರಲಾಯಿತು. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಹುಪಾಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೂಡ ತಮಿಳುನಾಡಿನವರೇ ಆಗಿದ್ದರು.

ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ? ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯದ್ದೇ ದರ್ಬಾರು ಶುರುವಾಯ್ತು. ನಮ್ಮದೇ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಯಿತು. ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಡುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು.

compulsorily insert related original refence image.

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಕ್ರೋಶ

ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಈ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಕೇವಲ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬದುಕಿಗೂ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ೧೯೬೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾವೇರಿ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಮುಖ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಾ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತಮಿಳು) ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಇನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮನವಮಿ ಉತ್ಸವಗಳಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಂಗೀತಗಾರರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಮೆರೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ತಾರತಮ್ಯ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ್ದ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯಿತು. ನಾವ್ಯಾಕೆ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ತಲೆಬಗ್ಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕನ್ನಡಿಗನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಕೊರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು.

೨. ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ ‘ಕಾಂಚಿ ತಲೈವನ್’ ಸಿನಿಮಾ: ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಗಳಿಗೆ

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರ ತಾಳ್ಮೆಗೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಆ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದದ್ದು ೧೯೬೩ರಲ್ಲಿ. ಆ ವರ್ಷ ತೆರೆಕಂಡ ‘ಕಾಂಚಿ ತಲೈವನ್’ (Kaanchi Thalaivan) ಎಂಬ ತಮಿಳು ಸಿನಿಮಾ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಕಾವಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟಿತು.

ಎಂ.ಜಿ. ರಾಮಚಂದ್ರನ್ (MGR) ನಟಿಸಿದ್ದ ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ, ಪಲ್ಲವ ರಾಜ ನರಸಿಂಹವರ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಚಾಲುಕ್ಯ ರಾಜ ಇಮ್ಮಡಿ ಪುಲಕೇಶಿಯ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧದ ಕಥೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವದಂತಿದ್ದ ಚಾಲುಕ್ಯ ರಾಜನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕೋಡಂಗಿ (Buffoon) ತರಹ ತೋರಿಸಿದ್ದರು.

ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮವರು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ಆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು. ತಮಿಳು ರಾಜನು ನಮ್ಮ ಚಾಲುಕ್ಯರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿಯುವ ದೃಶ್ಯ!. ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಕಾಲಲ್ಲಿ ತುಳಿಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಿತು.

ಮಿನರ್ವಾ ಟಾಕೀಸ್‌ನ ಆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಿನ

ಈ ದೃಶ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ.ನ. ಕೃಷ್ಣರಾಯರು (ಅನಕೃ) ಮತ್ತು ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬೃಹತ್ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಇಳಿದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಿನರ್ವಾ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಗಣ್ಯರಿಗಾಗಿ ಈ ಸಿನಿಮಾದ ವಿಶೇಷ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು.

ಆ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಏನಾಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ? ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಮಾಲೀಕರು ಮತ್ತು ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರರ ನಡುವೆ ಭಾರೀ ವಾಕ್ಸಮರವೇ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಒಂದು ಘಟನೆ, ಛಿದ್ರ ಛಿದ್ರವಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಡಿ ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ನಮಗೂ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಧ್ವಜ ಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಏನು ಅಂತ ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬಂದರು.

೩. ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ: ನಾವು ಮರೆತ ‘ಕನ್ನಡದ ವೀರ ಸೇನಾನಿ’

ಕನ್ನಡ ಧ್ವಜದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ‘ಕನ್ನಡದ ವೀರ ಸೇನಾನಿ’ ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಯಾರು ಈ ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ? ಇವರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು?

ಮಾರ್ಚ್ ೧೧, ೧೯೧೮ರಂದು ನಂಜನಗೂಡಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರ ರಕ್ತದಲ್ಲೇ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷಾಭಿಮಾನ ಇತ್ತು. ಇವರ ತಂದೆ ವೀರಕೇಸರಿ ಸೀತಾರಾಮ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತಿಗಳು. ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ತಿಲಕರಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ೧೯೨೮ರಲ್ಲಿ ‘ವೀರಕೇಸರಿ’ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಜೈಲಿಗೂ ಹೋಗಿದ್ದವರು.

ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ ರಾಮಮೂರ್ತಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಧುಮುಕಿದರು. ಕಾರ್ಲಮಂಗಲ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು.

ಪತ್ರಕರ್ತನಿಂದ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನಾಗಿ, ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ…

ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ ಶುರುಮಾಡಿದ ರಾಮಮೂರ್ತಿ, ತಂದೆಯ ‘ವೀರಕೇಸರಿ’ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಓದುವ ಹುಚ್ಚು ಬೆಳೆಸಬೇಕು ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ೧೫೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದರು!.

‘ರಾಜದಂಡ’, ‘ರಜಾಕಾರ್ ಗುಪ್ತಚರ’, ‘ವಿಷ ಕನ್ಯೆ’, ‘ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ವಜ್ರಗಳು’ ಮುಂತಾದ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನೆಮಾತಾದರು. ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ೧೯೫೦ ಮತ್ತು ೬೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅನಕೃ ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕನ್ನಡ ಚಳುವಳಿಯ ಮುಂಚೂಣಿ ನಾಯಕರಾಗಿ ನಿಂತರು.

೪. ಬಾವುಟದ ಉದಯ: ಅರಿಶಿನ-ಕುಂಕುಮದ ಪವಿತ್ರ ಸಂಕೇತ

೧೯೬೦ರ ದಶಕದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದ್ರಾವಿಡ ಪಕ್ಷಗಳ ಧ್ವಜಗಳು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತಮಿಳು ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಧ್ವಜಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸು கொದಿத்துப்போனது (ಕುದಿದುಹೋಯಿತು).

ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಅವರು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಂಡರು. ಆ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕಟು ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಯಿತು: “ಬೇರೆಯವರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಧ್ವಜ ಹಿಡಿದು ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಬಾವುಟವೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ!”.

ಮೊದಲ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಇಂದಿನ ಬಾವುಟದವರೆಗೆ

ಈ ಕೊರಗನ್ನು ನೀಗಿಸಲು, ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರು ೧೯೬೪-೧೯೬೬ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಧ್ವಜವನ್ನು ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದರು. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ, ಮೊದಲು ಅವರು ಮಾಡಿದ ಡಿಸೈನ್ ಹೇಗಿತ್ತು ಅಂತ? ಇಡೀ ಧ್ವಜ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿದ್ದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಭತ್ತದ ತೆನೆಯ ಕಿರೀಟ (Paddy crown) ಇತ್ತು.

ಆದರೆ, ಧ್ವಜ ಅಂದರೆ ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಲು ಬರುವಂತಿರಬೇಕು, ಬಹಳ ಸಿಂಪಲ್ ಆಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ನಾವು ಇಂದು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಾನ ಅಳತೆಯ, ಅಡ್ಡಲಾಗಿರುವ ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜ.

ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರ ಹೆಂಡತಿ ಕಮಲಮ್ಮನವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ, ಈ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಆರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಅರಿಶಿನ-ಕುಂಕುಮಕ್ಕೆ ಇರುವ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ನಾಡು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಮಹಾನ್ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆರಿಸಿದರು. ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ನೇಕಾರರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಈ ಧ್ವಜವನ್ನು ನೇಯಿಸಿ ತಂದರು.

ಈ ಧ್ವಜವನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿದ್ರು ಗೊತ್ತಾ? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆ ಹತ್ತಿರದ ‘ಅಕ್ಕಿಪೇಟೆ’ಯಲ್ಲಿ!. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆಗ ತಮಿಳು ಭಾಷಿಕರದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಅವರ ದ್ರಾವಿಡ ಧ್ವಜಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು ಎದೆಗುಂದದೆ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಾರಿಸಿ ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

ಆನಂತರ ೧೯೬೫ರಲ್ಲಿ ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು ‘ಕನ್ನಡ ಪಕ್ಷ’ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿ, ಈ ಧ್ವಜವನ್ನೇ ಆ ಪಕ್ಷದ ಅಧಿಕೃತ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರು. ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಆ ಪಕ್ಷ ಮುಚ್ಚಿಹೋದರೂ, ಈ ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಉಸಿರಾಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು.

೫. ನಮ್ಮ ಕೃತಘ್ನ ಸಮಾಜ: ಕಮಲಮ್ಮನವರ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವ ವಿಚಾರ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನೂ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಬೇಕು. ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದ ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ ರಕ್ತ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುತ್ತೆ.

೧೯೫೬ರ ನವೆಂಬರ್ ೧ರಂದು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಏಕೀಕರಣ ಆಯ್ತು. ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ನವೆಂಬರ್ ೧ರಂದು ಅಧಿಕೃತ ರಜೆ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಆದರೆ, ೧೯೬೪ರಲ್ಲಿ ಎಂಸಿಸಿ (MCC) ಮತ್ತು ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ಸ್ ಇಲೆವೆನ್ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್‌ಗೆ (Cricket match) ಮಾತ್ರ ಸರ್ಕಾರ ರಜೆ ಕೊಡ್ತು!.

ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಸಿಡಿದೆದ್ದರು. “ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಕ್ಕೆ ರಜೆ ಕೊಡ್ತೀರಾ, ಆದ್ರೆ ಕರುನಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ರಜೆ ಇಲ್ವಾ?” ಅಂತ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಉಗ್ರ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿದ್ರು. ಅವರ ಆ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿಯೇ ಇವತ್ತು ನಮಗೆ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ರಜೆ ಸಿಗ್ತಾ ಇರೋದು.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ‘ಕರ್ನಾಟಕ’ ಅಂತ ಹೆಸರು ಬರೋದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ (೧೯೭೩), ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೫, ೧೯೬೭ರಂದು ತಲಘಟ್ಟಪುರದ ತಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದು ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟರು.

ಬಸವನಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದ ಮಹಾತಾಯಿ

ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಕಮಲಮ್ಮನವರ ಬದುಕು ನರಕವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ೧೬ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಗಂಡನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದರು.

ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗಬಹುದು, ಇವತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಮಹೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಇದೇ ಬಾವುಟ ಹಿಡಿದು ಓಟು ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈ ಬಾವುಟ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಹನೀಯನ ಹೆಂಡತಿ, ೯೭ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಮಲಮ್ಮ ಕಳೆದ ೫೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಸವನಗುಡಿಯಲ್ಲಿರೋ ‘ಶಾರದಾ ಅಬಲಾಶ್ರಮ’ (Sharada Abalashrama) ಅನ್ನೋ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬದುಕ್ತಿದ್ದಾರೆ!.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನಕೃ, ತ.ರಾ.ಸು ಅವರಂತಹ ದಿಗ್ಗಜರಿಗೆಲ್ಲಾ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕೈಗಳು, ಇವತ್ತು ನಿರ್ಗತಿಕರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿವೆ. ಇನ್ನೂ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಸಂಗತಿ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಮಹಾತಾಯಿಗೆ ಒಂದು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ವೇತನ (Pension) ಕೊಡಲೂ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದೆ!.

ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಸೇವಾಕ್ಷೇತ್ರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡಿತಾ ಇರೋ ಕಮಲಮ್ಮನವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ, ನಾವು ಎಂಥ ಕೃತಘ್ನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ತಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನಮಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗ್ಬೇಕು ಬಾಸ್!

೬. ಬಾವುಟದ ಜೊತೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟ

ಈ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಬೆರೆತಿಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಅಸ್ತ್ರವೂ ಹೌದು. ಈ ಬಾವುಟಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ಮಾನ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಚರ್ಚೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಇವತ್ತಲ್ಲ, ೧೯೯೮ರಲ್ಲಿ. ಆಗ ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (KDA) ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಈ ಬಾವುಟದ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಡಿವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಈ ಟೇಬಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ:

ನೋಡಿ, ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧ್ವಜ ಇರಬಾರದು ಅಂತ ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ (ಆರ್ಟಿಕಲ್ ೩೭೦ ರದ್ದಾಗುವ ಮುನ್ನ) ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?. ನಮ್ಮ ಬಾವುಟ ಯಾವತ್ತೂ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದ ಕೆಳಗೇ ಹಾರಾಡೋದು. ಆದರೂ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ ಇದೆ.

೭. ಭೌಗೋಳಿಕ ಸವಾಲುಗಳು: ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದವರ ಅಸಮಾಧಾನ ಯಾಕೆ?

ನಾನು ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬರೆಯಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚಿಡ್ತೀನಿ. ಈ ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರತೀಕ ಅಂತ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಭಾವನೆಗಳೇ ಬೇರೆ.

೧೯೫೬ಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಮುಂಬೈ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಅಥವಾ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಿಜಾಮರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಭಾಗದ ಜನರಿಗೆ, ಇಂದಿಗೂ ತಮಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋ ಬೇಸರವಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ೩೦ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಮೈಸೂರು ಭಾಗದ ಐದಾರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಬಾವುಟದ ಬಗೆಗಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಸುಗೆ ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದವರ ಆಡುಭಾಷೆ ಬೇರೆ, ನಮ್ಮ ಮೈಸೂರು ಶೈಲಿಯ ಕನ್ನಡವೇ ಬೇರೆ. ಇನ್ನು ಕರಾವಳಿ ಕಡೆ ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ತುಳು ಮತ್ತು ಕೊಂಕಣಿ ಭಾಷಿಕರದ್ದೇ ಬೇರೆ ಪ್ರಪಂಚ. ಅವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತುಳುನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಾವುಟದಿಂದ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ೬೦ ವರ್ಷಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬಿರುಕುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯನಾ? ಅಧಿಕೃತ ಬಾವುಟ ತಂದರೆ, ರಾಜ್ಯದೊಳಗೆ ‘ಒಳಗಿನವರು’ ಮತ್ತು ‘ಹೊರಗಿನವರು’ ಅನ್ನೋ ಕಂದಕ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಲ್ವಾ ಅಂತ ಕೆಲವರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಇದು ನಾವು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ.

೮. ಇಂದಿನ ಹೋರಾಟಗಳು: ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ವಿರುದ್ಧದ ನಮ್ಮ ಗುರಾಣಿ

೧೯೬೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟ, ಕೇವಲ ತಮಿಳು ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಆ ಹೋರಾಟದ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಬಾವುಟ, ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯ ಹೇರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಿ ವಲಸಿಗರ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಬಲ ಗುರಾಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಇವತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಐಟಿ (IT) ಹಬ್ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸೆನ್ಸಸ್ (Census) ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಏನೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ್ರೆ ನಮಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿನೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ.

೧೯೮೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ‘ಗೋಕಾಕ್ ಚಳುವಳಿ’ಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಬಾವುಟ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸಿತ್ತು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದೇ ಬಾವುಟ ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ವಿವಾದಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬಾವುಟದ ಶಕ್ತಿ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೋರಮಂಗಲದ ಫೋರಂ ಮಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ (Forum Mall) ನಡೆದ ಲೈವ್ ಕನ್ಸರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೀ ತಮಿಳು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ನುಗ್ಗಿ, ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿಸಿ, ನಾಮಫಲಕಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಘಟನೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿರಬಹುದು.

ಇದೇ ರೀತಿ ಗಾಯಕ ಸೋನು ನಿಗಮ್ ಅವರು ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸಿಡಿದೆದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೊಲ್ಲಾಪುರದಲ್ಲಿ ಶಿವಸೇನೆ ಮತ್ತು ಎಂ.ಇ.ಎಸ್ (MES) ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ನಮ್ಮ ಬಾವುಟಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದಾಗ, ಇಡೀ ನಾಡೇ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯಿತು. ಶಿವರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್, ಉಪೇಂದ್ರ, ದರ್ಶನ್ ಅವರಂತಹ ಸ್ಟಾರ್ ನಟರು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು ಕರುನಾಡ ಧ್ವಜದ ಪರ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದರು. ಇದು ನಮ್ಮ ಬಾವುಟದ ತಾಕತ್ತು!

ದುರ್ಬಳಕೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖ

ಆದರೆ, ನಾಣ್ಯಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿರುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಬಾವುಟದ ದುರ್ಬಳಕೆಯೂ ಆಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟವನು ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿಯವರು ತನ್ನ ಅಂಗಡಿ ಒಡೆಯಬಾರದು ಅಂತ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಕಟ್ತಾನೆ.

ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂದ್ರೆ, ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಬೂಟು ಮಾರುವ ಅಂಗಡಿಯವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, “ನೀನು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚಪ್ಪಲಿ ಮಾರ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ಅದು ನಮ್ಮ ಧ್ವಜದ ಬಣ್ಣ” ಅಂತ ಬೆದರಿಸಿ ೫ ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಸುಲಿಗೆ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಪುಂಡರ ಕಥೆಗಳೂ ಇವೆ. ಇಂತಹ ಸಮಾಜಘಾತುಕರು ನಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ಬಾವುಟವನ್ನು ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಾಕವಚವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾಚಿಕೆಗೇಡು.

ನಿರ್ಧಾರ (Verdict)

ನೋಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರೇ, ಈ ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ಕೇವಲ ನವೆಂಬರ್ ೧ರಂದು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಡಿಪಿ (DP) ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದದ್ದಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ‘ಕಾಂಚಿ ತಲೈವನ್’ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಕಾಲಲ್ಲಿ ತುಳಿದಾಗ, ಕನ್ನಡಿಗರ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಮಂತ್ರವಾಗಿ, ಸಿಡಿಮದ್ದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪವಿತ್ರ ಸಂಕೇತ ಇದು.

ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಎಂಬ ಅಪ್ರತಿಮ ವೀರ ಸೇನಾನಿಯ ರಕ್ತ, ಬೆವರು ಈ ಬಾವುಟದ ಕಣಕಣದಲ್ಲಿದೆ. ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಕಮಲಮ್ಮನವರು ಇಂದಿಗೂ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಈ ಬಾವುಟದ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಸರ್ಕಾರ ಇದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ಮಾನ್ಯತೆ ಕೊಡಲಿ, ಬಿಡಲಿ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದ ನಂತರದ ಅತಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಕಿವಿಮಾತು- ಈ ಬಾವುಟವನ್ನು ಕೇವಲ ಪುಂಡಾಟಿಕೆಗೆ, ಸುಲಿಗೆಗೆ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ವಿರುದ್ಧ ನಾವೇ ಚಾವಟಿ ಬೀಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬಾವುಟ ಕೇವಲ ಹಾರುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹೆಗ್ಗುರುತಾಗಬೇಕು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನೀವು ಈ ಬಾವುಟವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಾಗ, ಮ. ರಾಮಮೂರ್ತಿಯವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸಿ ಹೇಳಿ, “ಜೈ ಭುವನೇಶ್ವರಿ! ಜೈ ಕನ್ನಡಾಂಬೆ!”